Dane z literatury

Obszerna literatura naukowa podkreśla, że praca w opiece zdrowotnej może być nie tylko przytłaczająca, lecz także silnie skoncentrowana na aspektach technicznych. Tendencja ta nasiliła się w ostatnich dekadach z dwóch powodów:

  • po pierwsze, integracja licznych narzędzi diagnostycznych i cyfrowych poprawiła trafność i wiarygodność decyzji medycznych, ale jednocześnie zwiększyła obciążenie poznawcze oraz ograniczyła czas przeznaczony na pracę nad budowaniem relacji z pacjentem (Lown i Rodriguez, 2016; Tai‑Seale i in., 2019; Shachak i Reis, 2019);
  • po drugie, narastający „industrialny” charakter współczesnej ochrony zdrowia — cechujący się dużą liczbą pacjentów i presją produktywności — coraz bardziej ogranicza zdolność klinicystów do empatycznego zaangażowania (Kerasidou, 2019).

W tym kontekście kompetencje emocjonalne, takie jak empatia, bywają przez klinicystów spychane na dalszy plan, mimo że pozostają kluczowe dla pacjentów i ich rodzin. W konsekwencji wielu odbiorców opieki postrzega empatię w kontaktach klinicznych jako niewystarczającą lub powierzchowną (Kee i in., 2018; Howick i in., 2018). Taka percepcja prawdopodobnie odzwierciedla nie tylko niższy od oczekiwanego poziom empatii, ale także jej słabą jakość — często ograniczaną jedynie do zachowań, bez autentycznego podłoża poznawczego lub afektywnego.

Scroll to Top